Dag 8: Rapid City - Sheridan (Wyoming)

Via de Spearfish Canyon Scenic Byway hebben we het gebied van de Black Hills verlaten. Tijdens onze reizen proberen we vaak de mooie routes te kiezen. De site American Byways is daarbij een handig hulpmiddel.

Spearfish Canyon Scenic Byway

Devils Tower

Met het einde van de Spearfish Canyon Scenic Byway kwam ook het eind van ons verblijf in South Dakota in zicht. We zijn de grens met Wyoming overgestoken en op weg gegaan naar ons volgende reisdoel: Devils Tower.

De Devils Tower in de noordoosthoek van Wyoming torent als een enorme boomstronk boven het omliggende landschap uit en is dan ook al van grote afstand te zien.

Onderweg naar Devils Tower

De legende van Devils Tower

De indianen noemden de rots 'Mateo Tipi', 'hol van de beer'. Volgens de legende vluchtten zeven indianenmeisjes voor een groep beren op een rots. Een van de meisjes bad tot de rots en vroeg om bescherming. De rots begon te groeien en de beren konden met hun klauwen de meisjes niet bereiken, maar ze maakten wel flinke groeven in de rots. De meisjes stegen als het sterrenbeeld Grote Beer ten hemel, waar ze nog steeds schitteren.

Hoewel er ook meer wetenschappelijke verklaringen zijn voor het ontstaan van de rots, met gestold magma en erosie is de eerste verklaring toch mooier.

Een ansichtkaart waarop de legende word verbeeld

Devils Tower is zo'n plek die zo indrukwekkend is dat je blijft fotograferen als je er bent. Je kunt helemaal om de rots heen lopen. Je kunt hem ook beklimmen.

 Klimmers bij Devils Tower

Prairiehonden

En ook hier zaten ze weer. In dit geval zelfs midden op de weg. Het bord stond er dus niet voor niets.

Prairiehond bij Devils Tower

 Uitzicht tijdens de ronde om Devils Tower
 Devils Tower

Dag 7: Badlands National Park

Badlands National Park is een bijzonder ruig gebied met grillige rotsformaties, verweerde bergpieken en diepe vertakte ravijnen die door erosie zijn uitgesleten in de bodem van South Dakota.
Eindelijk een dag die begon met een strak blauwe lucht. Bij de ingang van het park hebben we dus maar meteen en foto gemaakt waarop die lucht goed zichtbaar is. Daarna hebben we eerst een paar korte wandelingen gedaan in de buurt van het bezoekerscentrum.

 Badlands NP Cliff Shelf Trail

Window Trail en Door Trail

Dit zijn twee van de korte wandelingen die je in de buurt van het bezoekerscentrum kunt doen.

 Door Trail Window Trail

Big Badlands Overlook

Op de meeste foto's die je van dit park ziet zijn gestreepte rotsen te zien. Al die gekleurde lagen zijn een weergave van de geschiedenis van het gebied. Deze lagen zijn vooral goed te zien bij de Big Badlands Overlook. Op de foto's lijkt het wel uitgestorven in dit gebied. Maar bij het uitzichtpunt was het behoorlijk druk. En hoewel we zelf allebei 40+ zijn brachten we de gemiddelde leeftijd hier nog flink omlaag.

Big Badlands Overlook

Badlands Loop Road

De Badlands Loop Road is de belangrijkste weg in het park. In tegenstelling tot wat de naam suggereert is het geen loop. Het eerste deel van de route lijkt nog veel op het stuk bij de Big Badlands Overlook. In het tweede deel zat wat meer afwisseling en kwamen we bovendien de nodige dieren tegen. Vooral de gaffelbokken met de gestreepte Badlandsrotsen op de achtergrond leverden mooie plaatjes op. Er zaten ook een paar prairiehonden in het gras.

Gaffelbokken en prairiehonden in Badlands


In het laatste stuk van de Loop Road zie je naast de strepen ook allerlei kleuren verschijnen.

 Kleuren in Badlands
Foto's Badlands National Park

Sage Creek Rim Road

Op de plek waar de Badlands Loop Road afbuigt en het park verlaat kun je ook nog een stuk doorrijden over de niet geasfalteerde Sage Creek Rim Road. In dit stuk heb je een grote kans om allerlei dieren tegen te komen.

Dikhoornschaap

Op vrijwel alle plekken waar we tijdens deze reis zijn geweest komt het dikhoornschaap (Bighorn Sheep) voor. Toch hebben wij ze alleen in Badlands gezien. Deze groep stond onder het beheer van de National Park Service. Dat is te zien aan de gele halsbanden die ze dragen.
Er zat één mannetje in de groep met de kenmerkende dikke hoorn. Hij was duidelijk de baas en leek maar één ding te willen.

Dikhoornschapen

Prairiehonden

We hebben tijdens de reis veel prairiehonden gezien. De mooiste plaatjes hebben de prairiehonden bij de Badlands opgeleverd. De meeste prairiehonden zijn erg schuw, maar hier zaten er twee die ons erg dichtbij lieten komen.

Prairiedogs in Badlands

Dag 6: Scottsbluff - Rapid City (South Dakota) deel 2

Needles Highway

De tweede route in het Custer State Park die we hebben gedaan is de Needles Highway. Deze adembenemend mooie weg door de Black Hills voert je langs opvallende granietspitsen (de Needles) en onderweg kom je langs enkele smalle tunneltjes.

Needles Highway

Needles Eye

De plek waar iedereen stopt is bij het Needles Eye. Dit is een 15 m lange maar slechts 1 m brede granietnaald met bovenin een opening waar je doorheen kunt kijken. Deze rotspunt staat vlakbij het smalste tunneltje op de route. Er past maar net één auto doorheen.


Het smalle tunneltje en Needles eye

Een stukje verderop ligt een klein meertje, het Sylvan Lake.

Sylvan Lake
Black Hills

Iron Mountain Road

Dit is eigenlijk gewoon de weg van Custer State Park naar Mount Rushmore. Tijdens ons bezoek aan het bezoekerscentrum van de Wildlife Loop Road hadden we al gehoord dat de bizons op dat moment ergens bij het begin van de Iron Mountain Road zaten. Het duurde niet lang voordat we de eerste tegenkwamen. Een groot exemplaar dat in de berm van de weg lag. Een stukje verderop liep nog een groepje bizons rond.

Bizons

Bizons

Op de Iron Mountain Road worden in korte tijd grote hoogteverschillen overbrugd door zogenaamde pigtail bridges. Je rijdt op een brug en vervolgens ga je via een scherpe bocht onder dezelfde brug door. Ook hier weer smalle tunneltjes en op verschillende plaatsen kun je in de verte Mount Rushmore al zien liggen.

Mount Rushmore

Aan het eind van de middag kwamen we aan bij Mount Rushmore. De vier presidenten die je hier ziet zijn van links naar rechts: George Washington, Thomas Jefferson, Theodore roosevelt en Abraham Lincoln.

Mount Rushmore

Je kunt een wandeling onderlangs de beelden doen waardoor je ze steeds vanuit een andere hoek ziet en er steeds een andere president goed in beeld komt. Op de plek waar een president het best in te zien is staat een bord met informatie over die president. Als je de informatie moet geloven waren deze vier heren enorme helden. Geen enkele kritische noot kom je tegen.
Interessant is het atelier van de beeldhouwer, Gutzon Borglum, waar je foto's kunt zien en schaalmodellen van het beoogde eindresultaat. Het was aanvakelijk de bedoeling dat er meer was te zien dan alleen de hoofden. Alleen bij George Washington kun je daar een beetje van zien.

Na de dood van de beeldhouwer heeft zijn zoon het werk nog een tijdje voortgezet, maar uiteindelijk is besloten om het hierbij te laten.

Mount Rushmore: 'De avondceremonie'

Het drukste moment van de dag bij Mount Rushmore is de avond. De ceremonie die ze dan opvoeren begint met een toespraak, vervolgens worden de militairen die de Amerikaanse vrijheden verdedigen in het zonnetje gezet en tot slot wordt het volkslied gespeeld. De beelden worden dan verlicht.
Deze voorstelling is het best te omschrijven als de overtreffende trap van oersaai. Wij hebben het in elk geval niet uitgezeten en zijn wat eerder vertrokken zodat we de grote drukte van de uittocht voor konden zijn.

Mount Rushmore 's avonds

Dag 6: Scottsbluff - Rapid City (South Dakota) deel 1

Chimney Rock

Onze eerste bestemming na Scottsbluff was Chimney Rock. Naast het Scottsbluff NM een tweede herkenningspunt voor de pioniers op de Oregon Trail.

Chimney Rock

Zoals op veel plekken in deze streek stond ook hier een waarschuwingsbord voor ratelslangen. We hebben er echter geen gezien tijdens onze reis.

Ratelslangen

Custer State Park

Het Custer State Park ligt in de Black Hills van South Dakota. Er lopen drie wegen door dit park die een goede indruk geven van alles wat dit gebied te bieden heeft.

1. Wildlife Loop Road
2. Needles Highway
3. Iron Mountain Road

We hebben deze routes alledrie gedaan. Bij de eerste ligt de nadruk op de dieren in het gebied, bij de andere twee op de Black Hills zelf. De routes zijn alledrie de moeite waard. Het is zonde om er een over te slaan als je hier bent.

Wildlife Loop Road

Op deze 29 kilometer lange route die vooral door de meer open gebieden van de Black Hills loopt heb je een grote kans om allerlei beesten te spotten. Toen wij er aan kwamen was het erg slecht weer. Het eerste deel van de route hebben we daardoor vooral hele donkere luchten gezien.

Wildlife Loop Road

Nadat we een tijdje in een bezoekerscentrum waren geweest was het weer opgeknapt en kwamen de dieren tevoorschijn.

Pronghorn

De eerste die we tegenkwamen was een pronghorn, die in het Nederlands gaffelbok en ook wel gaffelantilope wordt genoemd. In het vervolg van onze reis zouden we deze dieren nog vaker tegenkomen.

Pronghorn

Prairiehonden

Deze schattige knaagdiertjes komen op grote schaal voor op de prairies van Noord-Amerika. Hun naam danken ze aan het scherpe geluid dat ze kunnen maken en dat een beetje op blaffen lijkt. We zijn daar een keer flink van geschrokken omdat je niet verwacht dat er zoveel geluid uit zo'n klein beestje komt.

Prairiehonden

Herten

Ergens halverwege de route stonden een stel ezels langs de weg. Echt 'wildlife' kon je het niet noemen. Ze kwamen naar de auto om iets te eten te krijgen. Daarna kwamen we nog een aantal herten tegen. Vooral de moeder met haar twee jongen vormde een mooie afsluiting van de Wildlife Loop Road, die trouwens niet echt een loop road is.

Wildlife Loop Road